Czartery Jachtów
Czym właściwie jest charter jachtów? Charterem nazywamy umowę zgodnie z którą osoba nią zobowiązana ma możliwość przewożenia ładunków oraz osób na owych jachtach. Główną cechą charterów jest ich nieregularność, a nawet jednorazowość. Umowa czarterowa mówi, ze wynajęty jacht lub jego część zostanie oddany przewoźnikowi na jedną tudzież więcej podróży. Zgodnie z artykułem 104 umowa czarterowa może określać konkretny ładunek, a także rodzaj, ilość ,miarę oraz wagę.
Jeśli chodzi o chartery jachtów w transporcie morskim możemy wyróżnić cztery rodzaje umów stosowanych w naszym kraju. Pierwszą z nich jest czarter jednostronny, czyli przewóz osób lub ładunku w jedną stronę. Drugim rodzajem umowy charterowej jest charter na podróż okrężną. Na podstawie umowy charterowej na podróż okrężną można przewozić ładunek tudzież ludzi w dwie strony.
Istnieje także tak zwana umowa na podróże konsekutywne. Jest to jedna umowa zawierana po to, aby przewozić kilka rejsów. Jej specyfika określana jest w zakresie tego, że rejsy mogą być realizowane w nieregularnym czasie według stałych stawek. Ostatnim z czterech rodzajów morskich charterów jachtów jest tak zwany charter na czas. Jest to umowa, która pozwala przekazać zarówno statek jak i obsługę, jest w stanie nadać miejsce docelowe oraz jest w stanie przekazać jachty bez załogi. Pod względem jurydycznym chartery jachtów rozumie się jako upoważnienie do ich używania w zamian za zapłacenie określonych kwot finansowych.
w wielkiej brytanii dla armatorów z Liverpoolu - Brocklenbanków. Był to czas zapoczątkowania wielkich statków żaglowych. Transportowano na niej z Kalkuty prawie tylko jutę, a czasem nawet pasażerów - oficerów wojsk kolonialnych. Pod kompanijną granatowo białą flagą w dwa pionowe pasy Brocklenbanków żaglowiec kołysał się do 1883 roku. Wtedy, 14 lat po otworzeniu kanału Sueskiego, który to przyczynił się do zmierzchu “tall ships”, “Chinsurę” sprzedano za niewielką sumę również Liverpoolskiemu armatorowi - Hughes and Company of Menai Bridge. W 1893 roku fregata przeszła remont, po którym pływała w trampingu. W 1895 roku już drugi raz zmieniła właściciela. Przejęła ją firma Olvari bros of Cumogoli India i przechrzciła na “Lucco”. W 1898 na Oceanie Indyjskim traci część żagli i w tym stanie sprzedano ja angielskiej firmie Sice Tiiang of Batavia. “Nest” tak zostaje zarejestrowana fregata przez nowego właściciela jako bark w Batawii. 1910: “Nest” sprzedano firmie P.Lanberg and Zoon z Batawii. 1917: statek kupuje pan J.J.A. van Meel z Rotterdamu, pozostawiając go w rejestrze Surabai. Do Rotterdamu wyszedł 11 lipca 1917 roku, a dotarł tam dopiero 29 maja 1919(2 lata stał w porcie Natal na Wyspie Św. Heleny). Żaglowcem zainteresowała się Polska. Raport inspektora brytyjskiego Lloyda wykazał stosunkowo niewielkie zużycie zaglowca. 21 lipca 1920 roku zawarto umowę kupna i sprzedaży. Zamontowano dwa okrętowe silniki spalinowe o głowicach żarowych o mocy 180 koni mechanicznych każdy. Nadawały one żaglowcowi prędkość maksymalną w granicach 6,5 węzła. Zbadano kadłub i dokonano niezbędnych modyfikacji. Niemiecki Lloyd postawił statkjowi dobrą opinię.