Jachty

Horyzont II” to  szkoleniowy statek Wyższej Uczelni  Morskiej w Gdyni. Ma on zastąpić wysłużone już statki instrumentalne “Horyzont” i “Zenit”. Nowy statki ma służyć nie tylko do uczenia  studentów WSM, ale także do szkolenia uczniów średnich szkół morskich w Świnoujściu i Kołobrzegu. W przerwach między szkoleniami będzie on transportował naukowców i laboratoryjny sprzęt (w dwóch kontenerach) do polskich stacji doświadczalnych na Spitsbergenie, i na wyspie King George na Antarktyce.
Jednostka została zmodyfikowana  z zaprojektowanego w 1987 roku przez dr Dariusza Boguckiego żaglowca “Polarex”. Miał on pływać  na podbiegunowye ekspedycje doświadczalne  i  wycieczki pasażerkie. Jego dziub został bardzo dobrze przystosowany do pływania pośród niebezpiecznych lodowców. Niestety z powodu kłopotów własciciela, firmy “Polarex” budowy żaglowca nigdy nie ukończono, a niepełny dziub znajdował się przy nabrzeżu Stoczni Wisła w Gdańsku. Kadłub ten przedłużono, dzięki czemu w “Horyzoncie II” o 8 zwiększono liczbę miejsc dla studentów.

W grudniu 1958 roku u Cunarda znaleziono pilną potrzebę zastąpienia starych już superliniowców “Królową Mery” i ” Królową Elżbietę”.Początkowo pomysł był taki aby wybudować  dwie następczynie owych statków przy pomocy rządu brytyjskiego.Przestudiowano plany budowy statków  jeszcze raz z punktu ekonomicznego. Dostrzeżono, że coraz więcej ludzi podróżuje przez Atlantyk na pokładzie samolotu, a więc eksploatacja 75 000 statku przestanie być opłacalna. W 1963 roku wystąpiono z propozycją , aby zbudować ciut delikatnie zmniejszoną jednostkę, która mogłaby bez problemów pływać po kanałach: panamskim i sueskim; i żeby   mogła być ona wykorzystywana do podróży turystycznych. Rząd Wielkiej brytanii zgodził się na plany i już piątego lipca 1965 roku odbyła się uroczystość położenia kawałka  stępki pod nowy kadłub transatlantyku.

W maju 1968 roku budowę “Królowej 3″,bo tak nazywał się roboczo projekt,skończono i 20 września 1968 odbyło się uroczyste otwarcie. Patronką statku była królowa Wielkiej Brytanii Elżbieta II. Statek ochszczono jej imieniem – “Queen Elizabeth 2″. Po pierwszej wycieczce , która pokazała wszystkie niedogodności techniczne “Królowa Elżbieta Druga” trafiła do suchego doku w Greenock, i pierwsza wycieczka na trasie Southampton-Nowy Jork odbyła się dopiero drugiego maja 1969 roku.

Podczas styczniowej wyprawy w 1971 roku po morzu Karaibskim “Królowa Elżbieta Druga” dostała sygnał SOS. Francuski liniowiec pasażerski “Antilles” osiadł na płytkiej mieliźnie w okolicy Mustique. W środku niego wybuchł pożar. Gdy “Królowa Elżbieta Druga” przybyła na miejsce tragedii  “Antilles” był szczątkiem gruzów ,

Chinsura to nazwa jednego z bogów chińskich lub nazwa osady n iderlandzkiej w Indiach blisko Kalkuty. Taką właśnie nazwę dostała fregata zbudowana w latach 1868-1869 przez stocznie Clover and Company w Brikenhead w wielkiej brytanii dla armatorów z Liverpoolu – Brocklenbanków. Był to czas zapoczątkowania wielkich statków żaglowych. Transportowano na niej z Kalkuty prawie tylko jutę, a czasem nawet pasażerów – oficerów wojsk kolonialnych. Pod kompanijną granatowo białą flagą w dwa pionowe pasy Brocklenbanków żaglowiec kołysał się do 1883 roku. Wtedy, 14 lat po otworzeniu kanału Sueskiego, który to przyczynił się do zmierzchu “tall ships”, “Chinsurę” sprzedano za niewielką sumę również Liverpoolskiemu armatorowi – Hughes and Company of Menai Bridge. W 1893 roku fregata przeszła remont, po którym pływała w trampingu. W 1895 roku już drugi raz zmieniła właściciela. Przejęła ją firma Olvari bros of Cumogoli India i przechrzciła na “Lucco”. W 1898 na Oceanie Indyjskim traci część żagli i w tym stanie sprzedano ja angielskiej firmie Sice Tiiang of Batavia. “Nest” tak zostaje zarejestrowana fregata przez nowego właściciela jako bark w Batawii. 1910: “Nest” sprzedano firmie P.Lanberg and Zoon z Batawii. 1917: statek kupuje pan J.J.A. van Meel z Rotterdamu, pozostawiając go w rejestrze Surabai. Do Rotterdamu wyszedł 11 lipca 1917 roku, a dotarł tam dopiero 29 maja 1919(2 lata stał w porcie Natal na Wyspie Św. Heleny). Żaglowcem zainteresowała się Polska. Raport inspektora brytyjskiego Lloyda wykazał stosunkowo niewielkie zużycie zaglowca. 21 lipca 1920 roku zawarto umowę kupna i sprzedaży. Zamontowano dwa okrętowe silniki spalinowe o głowicach żarowych o mocy 180 koni mechanicznych każdy. Nadawały one żaglowcowi prędkość maksymalną w granicach 6,5 węzła. Zbadano kadłub i dokonano niezbędnych modyfikacji. Niemiecki Lloyd postawił statkjowi dobrą opinię.

Historia”Anticy” zaistniała w 1953 roku w Ustce, małym porcie rybackim na środkowym wybrzeżu Polski – gdzie została złożona. Jej budowniczowie zadbali o to, aby dębowy kadłub posiadał klasyczną skandynawską linię co dawało jej na żeglowanie w każdych warunkach po burzliwym Bałtyku. Przez następne 27 lat pracowała ciężko jako kuter rybacki szukając obfitych zgrupowań dorszy i śledzi. W 1980 została sprzedana, a nowy właściciel zgotował jej inny los. Przez 10 lat przebudowywana była na jacht oceaniczny zdolny odbyć dalekie podróże.

Chrzest – Wrzesień 1990

“Antica” była gotowa do odbicia od brzegu w 1990 roku, a w 1991 wyruszyła w podróż dookoła Świata. Jej droga wiodła przez Europę na Morze Śródziemne do Genui. W 1992 roku wzięła udział w Grand Regatta Columbus, potem przez Wielkie Jeziora Amerykańskie i Missisipi przepłynęła do Zatoki Meksykańskiej, odwiedzając Jamajkę i Kajmany. Po przejściu Kanału Panamskiego, przez następne dwa lata pływała po Pacyfiku zwiedzając aż 81 wysp, w tym Galapagos, Francuską Polinezję, Wyspy Cooka, Tonga, Fiji, Nową Zelandię i Australię, gdzie spędziła 5 miesięcy żeglując po Wielkiej Rafie Koralowej. Następna część tej wyprawy była najbardziej ciekawa i przebiegała przez Nową Kaledonię, Vanuatu, Wyspy Salomona, Wyspy Bismarcka i Papuę Nową Gwineę. Po przepłynięciu przez Cieśninę Torresa “Antica” odwiedziła kolejno Indonezję, Wyspy Bożego Narodzenia, Cocos Keeling, Rodriguez, Mauritius, Reunion, aby zawinąć do R.P.A. Z Kapsztadu w R.P.A. pożeglowała przez wyspy Świata Helena i Accension